مهاجرت تجاری برای بنیان‌گذاران: L-1، O-1 و EB-1

اطلاعات ارائه‌شده در این مقاله صرفاً برای اهداف اطلاع‌رسانی عمومی است و مشاوره حقوقی محسوب نمی‌شود. مطالعه آن رابطه وکیل و موکل ایجاد نمی‌کند.

پردازش یک پرونده، یا ساختن آن

برای بنیان‌گذاران، مدیران اجرایی و متخصصان ارشد، دسته‌بندی‌ای که درخواست خود را بر اساس آن ثبت می‌کنید، مدت‌ها پیش از آنکه یک فرم باشد، یک تصمیم راهبردی است. ویزاهای L-1، O-1 و EB-1 در اینکه به چه کسانی خدمت می‌کنند همپوشانی دارند، اما در آنچه می‌طلبند، مدت‌زمانی که می‌برند و مقصدی که به آن می‌رسند، تفاوت‌های چشمگیری دارند.

بسیاری از وکلا این درخواست‌ها را مانند یک فهرست کنترلی در نظر می‌گیرند: جزئیات فرم I-129 یا I-140، و انباشتی از مدارک که برای تطبیق با آن گردآوری شده‌اند. این رویکرد به‌ندرت پرسش‌هایی را که یک درخواست واقعاً با آن‌ها روبه‌رو خواهد شد، پیش‌بینی می‌کند.

L-1 و O-1: معیارهای متفاوت

مسیر L-1 یک مدیر، مدیر اجرایی یا کارمند دارای دانش تخصصی را درون یک شرکت موجود جابه‌جا می‌کند، از جمله به یک دفتر جدید در آمریکا. این مسیر به کارفرما وابسته است و رابطه شرکتی باید به همان دقتی که فرد مستند می‌شود، مستند شود.

O-1 بیشتر بر فرد متمرکز است تا کارفرما، و مدارک مستمر از توانایی استثنایی می‌طلبد. EB-1 به اقامت دائم می‌انجامد و برای پرونده‌ی مناسب می‌تواند کوتاه‌ترین مسیر به آن باشد. انتخاب میان این دو، همان کاری است که باید انجام شود.

مسیر EB-1

EB-1 یک ویزای مهاجرتی است؛ مسیری به سوی اقامت دائم. چه درخواست از نوع EB-1A برای توانایی استثنایی باشد و چه EB-1C برای مدیر اجرایی یا مدیر یک شرکت چندملیتی، معیار اثبات آن سخت‌گیرانه است.

برای یک مدیر چندملیتی، حرکت از L-1A به EB-1C روندی منطقی است، اما اگر L-1 اولیه با درنظرگرفتن اقامت دائم تنظیم نشده باشد، ریسک به همراه دارد. برنامه‌ریزی برای کل مسیر از همان ابتدا است که هر مرحله را استوار نگه می‌دارد.

ساختن پرونده

بیشتر درخواست‌هایی که رد می‌شوند، به دلیل ماهیت پرونده رد نمی‌شوند. آن‌ها به این دلیل رد می‌شوند که مدارک برای تطبیق با دسته‌بندی‌ای گردآوری شده‌اند که خیلی زود انتخاب شده است. نخست تعیین مسیر و سپس ساختن پرونده مطابق با آن، چیزی است که تأیید نهایی را پایدار نگه می‌دارد.